"Że nam też smutno czasem..."

Wiersz wymaga skupienia. Wiersz bywa syntezą. Uruchamia wyobraźnię. Intryguje jak czarno-biała fotografia. Dziękuję pani Mario. Czekam na kolejne spotkanie na falach eteru.

A ja właśnie znów sobie powoli czytam "Beniowskiego"... Swoją drogą - jakże to dla naszych czasów znamienne, że Maurycy Beniowski bardziej za granicą znany, bardziej przez innych nagłaśniany, kultywowany. To np. niemiecka telewizja serial pt. "Beniowski" (na podstawie powieści Sieroszewskiego) nakręciła. A polska telewizja? "Superprodukcje" o Zenku Martyniuku i mu podobnych, propaganda obliczona na rozumki ciemnej gawiedzi i inne "Tańce z Głąbami"....

W kościele sąsiadującym z Liceum Krzemienieckim, na lewo od wejścia, zobaczyć można wspaniałe epitafium. Tym bardziej wrocławianom bliskie, że spod dłuta tego samego Wacława Szymanowskiego pochodzące. I stąd bardzo przypominające wrocławski pomnik Juliusza Słowackiego.

W Krzemieńcu rzeczywiście serce się rozdziera na widok wspaniałych budynków niegdysiejszego Liceum Krzemienieckiego... No ale dostrzegajmy to, co dobre - te piękne gmachy o cudnej architekturze, choć jakże brutalnie nam wydarte i z bezliku historycznych detali odarte - jednak nadal są. I o nadzwyczajnej, wielkiej polskiej historii - świadczą.

Znakomity felieton! Taki bardzo "Mariowosiowy" :). Nie znam wyższego znaku jakości w tej dyscyplinie.

Pamięć, którą ćwiczyć należy, bo pamięć - to skarbiec naszej kultury, naszej tożsamości... Oczywista oczywistość! Tak oczywista a tak - rugowana. Tak dziś w naszej edukacji eliminowana... Przecież w polskich szkołach obowiązuje dziś ZAKAZ (!!) zadań domowych. Uczenie się na pamięć wierszy (najwspanialszych utworów polskich poetów, naszej narodowej literatury) jest dziś oficjalnie, odgórnie, drogą zarządzeń ministerialnych - Z A K A Z A N E ! Takich czasów dożyliśmy. Werzę jednak mocno, że ten kurs uparcie wyniszczający polską oświatę - niebawem się skończy.

Z tym "podkradaniem" luminarzy naszej kultury i wielkich postaci polskiej nauki czy choćby ciekawych osobowości - może i oburzać się należy, ale też czasem i sami jesteśmy temu winni swoim zaniedbaniem. A ma to i pewnego rodzaju jednak pozytywne strony. O ile oczywiście potrafimy dostatecznie mocno przypominać, że to w końcu - nasi. No bo gdzie dziś stoi największy pomnik Stanisława Moniuszki? W białoruskiej stolicy - w Mińsku (sam Łukaszenko o to zadbał). Rodową siedzibę Tadeusza Kościuszki też mają Białorusini a o rangę tamtejszego muzeum zadbali budując nawet relacje z West Point (są eksponaty podarowane przez tę uczelnię). We Lwowie wielkie pomniki postawili nawet J.F. Kulczyckiemu (temu od kawy), Nikiforowi (wraz z jego Krynicą moglibyśmy spłonąć ze wstydu) i jak potrafili zadbać o pamięć o Ignacym Łukasiewiczu! My o pamięć o tych wielkich ludziach dostatecznie nie dbamy - to i biorą ich sobie inni. Nie ma się co oburzać. Raczej powinniśmy sami "pójść po rozum do głowy" (i choćby takich u siebie wybrać, dla których takie sprawy c o k o l w i e k - znaczą).

Bardzo ładny felieton Pani Marysiu ( z ulicy ) i anegdota , pycha . Pozdrawiam

Z tym "poszukiwaniem autora wiersza" to przynajmniej "na ten moment" - zostałem "zagięty"... :( Ale ten Fryderyk Chopin na konec tego felietonu... GENIALNY pomysł! :)