Nie ta wspólnota

Słowacki pisał jednak, że "zjadaczy chleba w anioły należy przerobić". Trud wielki i często - beznadziejny. Ale - w jakiejś mierze owoce przynieść może ....

Bez patriotyzmu - Polski nie będzie. Jeśli nie nauczy go dom, nie nauczy szkoła - to będzie po nas. I to naprawdę nie jest przypadek, że "wiodące media" plotą bzdury o "demonach polskiego patriotyzmu", że nauczają wstydzenia się Polski itd. itp.... I to, że od 34 lat nie ma już szkolnych drużyn harcerskich - nie przypadek. Ktoś - zdecydował. Zdecydował - NIE BEZ CELU ...

Rozumiem młodzieńczy sprzeciw wobec tego czy owego. Ale sprzeciw w stosunku do tak ważnego fragmentu narodowej tożsamości? I to w czasach, w których ta tożsamość ledwie "uszła z życiem"? Chyba rzeczywiście były to resortowe dzieci i dzieci innych POP - ów (Pełniących Obowiązki Polaka. Takich, których do dziś niestety multum - w rzekomych - narzuconych nam niezbyt polskich "elytach"...

Czyż nie taka jest rola nauczyciela, aby oprócz wiedzy programowej przekazać to co dla Niego jest piękne, ważne, wzruszające? Ciekawe jak "dwójkowicze" reagują po latach na słowa "Bogurodzicy".

Piękna i mądra opowieść. Dzięki serdeczne!

Niezapomniany profesor Jerzy Woronczak ustalił, że "Bogurodzica" to dzieło ponad wszelką wątpliwość nasze rodzime, polskie. I że powstać musiało zanim normą stało się dzielenie tekstu na frazy. Prastary skarb naszej ojczystej kultury i arcydzieło najwyższej klasy.

Po wysłuchaniu tej historii, po jej poznaniu, inaczej będzie się przechodziło obok budynku IX LO. Coś się będzie więcej wiedziało, pamiętało, z czymś więcej będzie się to miejsce kojarzyło. Takie felietony to wzbogacanie nas wszystkich, to wypełnianie duszą miejsc, w których żyjemy.

Wspaniale jest poznawać takie historie. One się składają na wielkie dzieje naszego miasta, naszej ojczyzny, naszego narodu. A do tego wzbogacone tyloma refleksjami jakże mądrymi. Arcy - potrzebna i twórczość dziennikarska i wręcz - praca historiograficzna. Takie felietony to najprawdziwsze skarby. Skarby i literackie i skarby naszej historii, naszej wiedzy o dziejach naszych, o histycznych doświadczeniach nas wszystkich.

Godne największego uznania, szacunku i wdzięczności jest utrwalanie takich świadectw - ocalanie pamięci o tym bezliku postaci i sytuacji oddających prawdę danego czasu.