Pies do śmieci albo do schroniska. To pomysły dzieci na niegrzeczne zwierzęta

Okrutne, ale prawdziwe. Na krajowych prowincjach (miastach i wsiach) widać to doskonale jak dzieci nowobogackich w eleganckich nowych domach, bawią się, śmieją, skaczą po drogich placach zabaw na każdym prywatnym podwórku, a obok siedzi piesek zamknięty w kojcu, bo taki kojec to szczyt prowincjalnego szpanu, i płacze, najpierw gryzie kratę i kaleczy o nią łapy, bo chce bawić się z dziećmi, ale dzieci go nie widzą, nie martwią się nim, bo mama i tata pokazują, że zwierzę jest jak rzecz. Nie głaska się go, nie bawi się z nim. Nie rozczula się nad jego losem. Potem piesek gdy dorośnie już nie skacze, nie kwili, leży osowiały, zobojętniały, nie prosi nawet o miłe słowo i miskę wody. Czeka na lepsze życie po drugiej stronie. Marzy o spotkaniu dobrego człowieka, który zabierze go do schroniska, gdzie przynajmniej ktoś by do niego czasem przyszedł i może by nawet wyszczotkował, zabrał na spacer raz czy dwa. Marzenia psa, które dzieci mają gdzieś, ale to nie wina dzieci, tylko ich rodziców. Znieczulica to zaraźliwa i nieuleczalna choroba, przenoszona z rodziców na dzieci, która powinna być karalna. Karać dorosłych, a dzieci uświadamiać, że zwierzę to nie rzecz, bez względu na to czy to pies, kot, świnia, czy krowa.

Spokojnie, te dzieci też znajdą się kiedyś na śmietniku, śmietniku historii...