Przez szybę. Wystawa ossolińska "Ukryte - odkryte"

Strasznie strasznie strasznie smutne. I strasznie żle świadczy o Ukrainie, o Ukraińcach i szansach jakichś normalnych relacji między naszymi narodoami. Szkoda. Ale wina w całości - po ukraińskiej stronie. I żadnej innej.

Straszne. Ukraińcy wolą, żeby polskie dokumenty spłonęły w pożarach, niż żeby wrociły do ich właścicieli. I to po tym wszystkim, co dla nich zrobiliśmy. Tak czarnej niewdzięczności - zapomnieć będzie trudno...

Baradzo ale to bardzo brzydko... Gdybyśmy my u siebie mieli cokolwiek ukraińskiego to na pewno byśmy Ukraincom oddali.

O polskich archiwaliach, butwiejących w zawilgoconych lwowskich piwnicach, słyszałem wiele razy jeszcze w czasach PRL - u. Polskie dokumenty, skarby polskiej pamięci - nie były oddawane Polsce i Polakom. Były - skazane na zniszczenie. Dysponentom Lwowa, którzy zagarnęli to miasto w wyniku II wojny światowej, do niczego nie były potrzebne świadectwa jego jednoznacznej polskości, prawda o jego historii. Czy cokolwiek w tej sprawie się zmieniło?

Jesteśmy narodem zdziesiątkowanym, rozgrabionym, wyniszczonym, wyeksploatowanym. I potężnym, niezłomnym, bohaterskim. Inaczej być nie może, jeśli nadal jednak istniejemy mając tak wielu tak straszliwie śmiertelnych - wrogów.

Jest na antenie Maria Woś, czyli.Radio Wrocław to nadal - moje radio.

Nie cząstkę duszy, lecz wielką, może największą część duszy tam zostawiliśmy. Tam - nam ją wyrwano. I nic nie zmieniło 80 minionych lat. 180 - też NIC tu nie zmieni.

Pani Mario. Dziękuję za głos o sprawie tak ważnej dla polskiej kultury.

Ta wystawa, którą oglądałam przed miesiącem, wywołała we mnie ból, żal, a przede wszystkim irytację. To kpina, nie prezentacja. Dziękuję Ci Mario za podjęcie tego tematu. Jakaż radość słyszeć Twój głos.

Mario, rączki i stópki całuję, przez łzy...

Przeogromny jest rozmiar tego dziedzictwa, od którego odcięci zostaliśmy nieco zmienionym wariantem hitlerowsko - sowieckiej "Granicy Przyjażni", wytyczonej po wspólnym rozszarpaniu Polski w 1939 roku. Ileż my tam zostawiliśmy... Gorzko wiedzieć, ale - TRZEBA WIEDZIEĆ!

Ileż ja znam takich sytuacji (niektórych bywałem naocznym świadkiem), kiedy to do Polaków mieszkających w tzw. poniemieckich domach, przybywali ich poprzedni lokatorzy. Bywało, że ci niemieccy goście dostrzegali jakiś przedmiot, który pamiętali ze swoich dawnych lat. Zwykle był to jakiś talerz lub obrazek wiszący na ścianie. I widząc, że w gościach ten przedmiot wywołuje jakieś osobiste wspomnienie, że mają do tej rzeczy stosunek emocjonalny - po prostu im ten przedmiot wręczano. "Dla mnie to tylko coś użytkowego czy drobna ozdoba a dla ciebie - coś niewspółmiernie więcej" - tak zwykle wtedy polscy wrocławianie czy polscy Dolnoślązacy myśeli i tak mówili. Szkoda, że dzisiejsi dysponenci Lwowa nie są zdolni do tego rodzaju refleksji, do podobnej - empatii...

Taki bywa los dziedzictwa, które znalazło się w rękach tych, którym to dziedzictwo jest obce ...

Naprawdę dobre mamy te ostatnie dwa dni. Najpierw prezydent Nawrocki załatwił w Białym Domu więcej, niż się spodziewaliśmy (nie tylko dotychczasowe, ale może jeszcze liczniejsze oddziały US Army na straży naszego bezpieczeństwa a do tego doproszenie do obrad G 20), potem nasi z Holandią nie przegrali i na koniec - Pani Redaktor Maria Woś znowu na antenie! Jest się z czego cieszyć, życie - może być piękne :) !

Cudownie jest znów słyszeć głos naszej Kochanej Pani Redaktor. Cudownie, że nadal dla nas pracuje, że nadal do nas mówi. A że nie mówi o sprawach łatwych? "Łatwe pozostawiajmy łatwym" - tak kiedyś mawiali mądrzy ludzie.