Pod togą - serce

Pani Mecenas Aranka Kiszyna powinna mieć we Wrocławiu imię swojego imienia.

Bardzo by się przydała mecenas Aranka dzisiaj, kiedy znów mamy prześladowania patriotów, kiedy znów mamy więżniów sumienia.

O pani mecenas Arance księżkę trzeba napisać. Mnóstwo znajomych często wspomina jej działalność, jej serce, jej talent. Po prostu - jej asolutnie nadzwyczajną osobę!

Tacy mecenasi, jak "pan" Dubois dzisiaj stają się twarzami palestry ... Jakiż straszliwy, potwornie straszliwy upadek ... :(

Doczekaliśmy czasów, w których adwokaci tacy, jak Aranka Kiszyna, znów mają ręce pełne roboty. Oby ci, którzy dziś bronią więżniów politycznych, choć w części byli tacy, jak mecenas Aranka ...

Wojtek Myślecki (dziś profesor Politechniki) niedawno wspominał, jak ubecy w czasie rozprawy z obroną Aranki Kiszyny wybiegali z sali sądu trzymając się za głowy. Intelektualnie - roznosiła na strzępy esbeków niezapomniana Pani Mecenas.

Czasy więżniów sumienia wróciły i poszukiwanych z powodow politycznych. Miejmy nadzieję, że prześladowanych bronili będ godni następcy Pani Mecenas Aranki Kiszyny.

Kiedyż wreszcie administrator udostępni kolejny felieton?

Kolejnych felietonow nie zamieszczają, wpisów nie wpuszczają... Co tu się wyprawie ???

W czasie procesu Wojciecha Myśleckiego (dziś profesora Politechniki) mecenas Aranka Kiszyna dosłownie znokautowała świadków - oficerów Służby Bezpieczeństwa - jakimiś skrajnie ich zaskującymi faktami i argumentami. Ubecy ci wybiegali z sali sądowej trzymając się za głowy i nie mogąc dojść do siebie po wprost niesłychanym dla nich obrocie spraw w tym politycznym procesie.

W środowiskach opozycjonistów pani mecenas Aranka Kiszyna była powszechnie kochana, podziwiana i oczywiście bardzo szanowana. Mówiło się też, że jej intrygujące imię i nazwisko miały wynikać z pochodzenia - tatarskiego. Zdaje się, że było to niezbyt ścisłe. Tak czy owak mówiono o niej "polska Tatarka", co tym bardziej intrygowało, wzbudzało zainteresowanie i jeszcze większą sympatię do jej osoby.

Aranka Kiszyna wiosną 1985 broniła w sądzie mojego kolegę z konspiracji - siedemnastoletniego wówczas Waldka Krasa. Kiedyś muszę spisać wspomnienia Waldka z tego czasu. Bo niesłychanie ciepłych, entuzjastycznych, niezwykłych - o mecenas Arance Waldek ma mnóstwo.