PIERWSZE LICEUM - moja szkoła. Felieton nieporęczny.

Mnie też coraz częściej ta czy inna przeszkoda "lekko pokonuje". Ale Pani Redaktor, pomimo tych trudów, niezmiennie najwspanialsze felietony dla nas przygotowuje. I tu ani o miligram forma nie słabsza. A nawet - coraz wspanialsza!

Przeszłość opisana teraźniejszością. ....i poraz kolejny zmaganie z wiekiem. Okazuje się, że to strasznie kłopotliwy problem dla współczesnych. Każdy to zaczyna dostrzegać dopiero jak się zestarzeje. Dziękuję Pani Mario za bystre obserwacje.

Piękny, choć niełatwy kawałek historii. I duży. W końcu Wrocław znów jest nasz już od ponad osiemdziesięciu lat.

Kolejny kawałeczek polskiej wrocławskiej historii przez Panią Redaktor ocalony... Kolejna opowieść, która będzie żyła w pamięci, która wzbogaci treść wrocławskich murów, tym razem I LO. Arcy - potrzebna praca. Dziękujemy!

Patron ulicy, książę Józef Poniatowski:, też postać przepiękna. Niestety zginął w bitwie pod Lipskiem. Tej, wraz z klęską w której zlikwidowano Księstwo Warszawskie i Polska znów straciła niepodległość. Tej, której dzisiejszy Wrocław oddaje cześć nazwą "Hala Stulecia".

Na Ziemiach Zachodnich i Północnych wielu Polaków czekało na - Polskę. A doczekało się sowieckiej tyranii, w której polscy patrioci w najlepszym razie byli obywatelami drugiej kategorii...

Inka Siedzikówna - czy może być wspanialszy patron polskiej szkoły?

Pomnik bolszewickiego mordercy zwanego "Walterem" (któremu cześć oddawali też tzw. "Walterowcy") był przeróbka poniemieckiego pomnika niemieckiego "bohatera" (nawet szwabskie napisy dawało się na nim odczytać). Jakież to - symboliczne ...

Wspaniałe jest to, że I LO nie ma już za patrona antypolskiego zbrodniarza, któremu pseudonim "Walter" bolszewicy nadali od pistoletu, którym ten krancowo zapijaczony sadysta rozstrzeliwał jeńców. Także w czasie wojny polsko - bolszewickiej, bo wraz z tą azjatycką zarazą niósł śmierć Polsce i Polakom. Takich "bohaterów", takich patronów dawali wrogowie Polski polskiej młodzieży

W "Pięknych dwudziestoletnich" Hłasko pisał m.in. o "wyskakujących z lekcji", by ukraść kurtki ze szkolnej szatni, pobiec na Plac Nankiera i na nim je sprzedać, po czym zdążyć wrócić na lekcję. Liceum przy ul. Poniatowskiego nie było jedyną wrocławską szkołą Marka Hłaski. W żadnej długo miejsca nie zagrzał. Chodził tu też m.in. do szkoły handlowej.

O niezwykłym dyrektorze liceum przy ul. Poniatowskiego pisał kiedyś w "Odrze" prof. Andrzej Cieński. Opowiadał m.in. o zwyczaju karania za spóżnienia. Kto się spóżnił - otrzymywał polecenie przyniesienia do szkoły - krzesła. Bo bardzo krzeseł tam brakowało, nie zawsze uczniowie mieli na czym siedzieć. A zdobyć krzesło - nie było trudno. Wystarczyło przeszukać ruiny kamienic. A niczego w ówczesnym Wrocławiu nie było więcej, niż ruin. I choć nadpalone, osmolone czy w inny sposób uszkodzone - prędzej czy póżniej dawało się z gruzów wygrzebać. No i zaczynało wtedy służyć oświacie zamiast marnieć w gruzowiskach ...

Uczniem tej szkoły był m.in. Marek Hłasko, co wspominał w "Pięknych dwudziestoletnich".