Między misterium a folklorem

Znam takie wypowiedzi ateistów czy agnostyków, którzy przyglądając się ceremoniom religijnym stwierdzali: "Oni klękają i... COŚ! A ja przyklękam i - NIC!" Czasem dostrzeżenie tej różnicy bywa początkiem drogi do "TEGO CZEGOŚ".

Folklor - też bywa drogą do PRAWDY.

I formy - pozazdrościć !!!

Z N A K O M I T Y !!!

Felieton znakomity a i pani Marysia w doskonałej formie. Tak trzymać Pani Redaktor.

Hilon Chilonides z "Quo vadis?" Henryka Sienkiewicza był gorzej, niż widzem. Był widzem - szpiclem. Ale obserwując życie i rytuały chrześcijan doszedł w końcu do przekonania, że treścią tych rytuałów jest najważniejsza z prawd. I sam z obserwatora - szpicla stał się wyznawcą tej prawdy. I to w momencie, w którym wybór ten oznaczał rychłą, nieuchronną, męczeńską - śmierć.

To oczywiście najprawdziwsza prawda, że to, co dla jednych stanowi sacrum, dla innych jest tylko atrakcyjnym widowiskiem. Bywa jednak i tak, że zachwycony, zafascynowany widz staje się - uczestnikiem. I wtedy dla tej osoby "folklor" zaczyna być prawdziwym misterium. Boją się strasznie wrogowie Pana Boga takiego przemieniania się widzów w - uczestników. To z tej właśnie przyczyny zwalczają obecność w przestrzeni publicznej wszelkich znaków wiary.

Jest kolejny felieton Pani Marii Woś, czyli Polskie Radio Wrocław to nadal - moje Radio! :)

NARESZCIE !!